Esion bestaat al een behoorlijk aantal jaren, maar dit ongetitelde schijfje is pas de tweede serieuze ep van het vijftal uit de Bollenstreek. In de loop der tijd heeft de band een knotsgekke live-reputatie opgebouwd, waar deze recensent al meerdere malen getuige van mocht zijn. De rare dansjes en stemmetjes van zanger Leo zorgden daarbij steevast voor een flinke dosis hilariteit in de zware songs van de groep. Ook op deze ep laat Leo horen geen standaard zanger te zijn. Hij gebruikt spoken word, schreeuwzang en een soort grunts, maar geen cleane zang. Zijn stem is daar ook niet voor bedoeld, want op zingen lijkt het niet, maar opvallend en passend is het wel. De riffs en grooves die uit de speakers knallen zijn traag, log en vaak simpel, maar vormen wel een doeltreffend geheel. Bovendien horen we al behoorlijk wat meer melodie en muzikaal kunnen dan op eerder werk. Er wordt redelijk strak gespeeld en ook het geluid is heel behoorlijk. Esion lijkt dus op de goede weg te zijn. We zijn benieuwd naar de volgende optredens.